Πρόσφατα είχαμε την τύχη να ξαναδούμε μία από τις πιο κλασσικές του “πολιτικού” κινηματογράφου, αν δεχτούμε τον όρο αυτό, τη Μάχη του Αλγερίου, του Ιταλού σκηνοθέτη Τζίλο Ποντεκόρβο. Γυρισμένη το 1966, η ταινία παρουσιάζει με έναν συγκλονιστικό τρόπο του θυμίζει ντοκιμαντέρ την αντίσταση του Αλγερινού λαού μέσα από τη δράση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου της Αλγερίας (FLN) από το 1954 ως το 1960 ενάντια στον γαλλικό ιμπεριαλισμό. Ο ρεαλιστικός τρόπος με τον οποίο περιγράφονται τα γεγονότα, oi πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις που αναδεικνύονται και καθορίζουν τις κινήσεις των δύο μερών, οι τεχνικές του ανταρτοπόλεμου που αναπτύσσονται μέσα στις φτωχογειτονιές της Κάσμπα, του προπυργίου του FLN, η πρωτοποριακή χρήση του μοντάζ με τρόπο που αποδίδει την ψυχολογία του πλήθους αλλά και των πρωταγωνιστικών προσώπων και οδηγεί σταδιακά στην κλιμάκωση και την τελική σύγκρουση, είναι μερικά από τα στοιχεία που οδήγησαν στο να απαγορευτεί η προβολή της στη Γαλλία και να “διδάσκεται” στο στρατό των ΗΠΑ.
Εμείς θα θέλαμε απλά να υπογραμμίσουμε ότι τόσα χρόνια μετά, εξακολουθεί να παραμένει αρκετά επίκαιρη και να αναδεικνύει πτυχές της αντίστασης και της πάλης των λαών. Άραγε, πόσο διαφέρει η περυσινή εισβολή στην Παλαιστίνη και η σφαγή του Παλαιστινιακού λαού, η ισοπέδωση των χωριών τους από το συνεχιζόμενο χτίσιμο του Τείχος από το Ισραήλ, οι βασανισμοί, οι συλλήψεις και η βαρβαρότητα στο Ιράκ και το Αφγανιστάν από τον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό σε σχέση με αυτό που απεικονίζεται στις φτωχωγειτονιές του Αλγερίου.
